Pieter Neele's Blog

Naar de oorsprong van de Mekong - Drie

pieterneele | 22 September, 2012 14:13

Aan het begin van de Zaxiqiwa vlakte staan een paar nomadententen. Het waren de eerste mensen die we sinds 80 kilometer zagen, en ook de laatste die ik de komende 50 kilometer zal zien.

Ik zie dat ze een kleine motorfiets hebben. Ik heb een dag over. Ik zie een kans om naar de Mekong bron aan de voet van de berg Jifu te gaan, aan het eind van zijn langste tak.

‘Dat is te ver, je kunt niet op een dag heen en weer. Maar je komt van ver dus we zullen je helpen.’

 

We vertrekken zodra het licht is, Kelsang rijdt, ik zit achterop. Het pad is soms zanderig, soms stenig, soms versmalt het tot een spoor, soms verdwijnt het, soms loopt het door het water. Het is Parijs-Dakar, maar dan nat en koud en op niet veel meer dan een brommer. We maken goede voortgang. ‘Dit kan gaan lukken’, denk ik.

Maar na Yeyongsongdou, de splitsing tussen de twee laatste hoofdstromen van de Mekong, wordt het terrein onbegaanbaar tenzij je te voet of te paard bent. Pollen in een drassige ondergrond. Er tussendoor rijden gaat niet: te drassig, kronkelig, smal. Maar om van pol naar pol te rijden, daarvoor zijn de gaten ertussen dan weer te breed. Kelsang blijft het proberen maar meestal loop ik en dat gaat even snel.

 

Halverwege het dal van de Gaodepu, tien kilometer van Jifu Shan, geef ik me gewonnen. Nog  een uur en ik heb al de helft van het daglicht opgebruikt. In het donker door dit verlaten gebied over dit terrein terug rijden is geen optie. Valpartij, gewond, wolven…

Er staan weer drie nomadententen hier. Binnen warm ik op en blaas ik uit. Ik vraag me af hoe al die alpinisten zich voelen die om moeten keren, de haven al in zicht. Hoe ik me zelf voel weet ik niet. Verdoofd. Maar misschien zie ik er terneergeslagen uit – de tenteigenaar zegt dat hij een grotere motorfiets heeft en dat we nog wel verder kunnen gaan.

Weer op weg. Inderdaad heeft hij een serieuzere off the road machine. Keer op keer kruisen we de meanderende bedding van de Mekong, vijf meter breed , dan vier, dan drie. Dan kan ook deze motor niet verder.

 

Ik ben op mezelf aangewezen nu. Ik loop.

Hier kwam ik:

alt

alt

alt

alt

alt

alt

To the source of the Mekong - Two

pieterneele | 19 September, 2012 13:07

We set out from Zaduo again, it’s three days later. Only driver Renqing comes with us this time. He grew up in the Zaxiqiwa area, and he speaks Chinese though Tibetan is his mother tongue. So no need for a guide or interpreter.

He shows little mercy for his Chinese built pick-up truck. Stretches of rough road, potholes, streams – he just pushes on. Once, when ahead the trail gets very muddy, I manage to convince him to take a detour – but that is an exception.

We get to the spot where we got stuck. I want to check first. But he only stops to shift to four-wheel drive mode. He takes a shallower passage. I am sure I feel my feet getting wet. But it’s imagination. We have crossed.

More tributaries of the Mekong follow. Renqing volunteers the name of each of them. We get to the river’s main stream and drive further upstream.

 

Then the road turns west and leaves the Mekong. So do we.

Marco and Eric are artists who have asked me to facilitate their trip to the origins of the Yellow River and Mekong. We had long discussions: which sources to go to? Several choices are possible, as previous blog posts show. In the end for the Mekong they decided on Zaxiqiwa – the ‘spiritual’ source of the river revered by local Tibetan people. I can’t argue with their artistic decisions of course. But being the more rational type I am disappointed I will not get to the source of my choice, the ‘scientific’ one at the head of the Mekong’s longest tributary, at the foot of Jifu Mountain.

This is why we leave the Mekong’s main stream.

 

A low pass. Ahead the Zaxiqiwa plain, maybe 15 kilometers across, ringed by hills, dotted with countless silver blue pools. Its green more fresh than any we have seen in the 1,800 kilometers we drove to get here from Xining.

A pang. I am caught off guard. We stop briefly, but the urge to enter this place is stronger than to take in its view. We descend and move across the plain to the Mekong’s Zaxiqiwa source. The sound of birds, the sound of the wind. Brilliant end-of-afternoon light. It’s a moving place to be and one of the purest on earth. The meaning of ‘spiritual source’ dawns on me.

alt

Naar de oorsprong van de Mekong - Twee

pieterneele | 19 September, 2012 12:58

We laten Zaduo weer achter ons, het is drie dagen later. Alleen chauffeur Renqing vergezelt ons deze keer. Hij groeide op in de buurt van Zaxiqiwa, en hoewel Tibetaans zijn moedertaal is spreekt hij ook Chinees. Geen tolk of gids nodig dus.

Hij heeft geen medelijden met zijn Chinese pick-up truck. Onverhard slecht wegdek, kuilen, riviertjes – hij neemt er geen gas voor terug. Een keer, als het wel erg modderig wordt, weet ik hem over te halen een stukje om te rijden – maar dat is een uitzondering.

We komen bij de plek waar we strandden. Ik wil eerst de situatie bekijken. Maar hij stopt alleen even om over te schakelen naar vierwielaandrijving. Hij kiest een minder diepe doorgang. Ik weet zeker dat ik mijn voeten nat voel worden. Maar het is verbeelding. We zijn aan de overkant.

Meer zijrivieren van de Mekong volgen. Renqing noemt telkens de naam. We komen aan de Mekong zelf. We volgen hem stroomopwaarts.

 

Dan buigt de weg naar het westen en verlaat de Mekong. Wij ook.

Marco en Eric zijn kunstenaars die me hebben gevraagd hun reis naar de oorsprong van de Gele Rivier en de Mekong te organiseren. We voerden lange discussies: naar welke bronnen precies? Zoals eerder blogs hier laten zien zijn er verschillende keuzes mogelijk. Ze besloten wat betreft de Mekong naar de Zaxiqiwa bron te willen, de ‘spirituele’ bron van de rivier die vereerd wordt door de lokale Tibetaanse bevolking. Ik kan natuurlijk niet in hun artistieke overwegingen treden. Maar meestal rationeel ingesteld ben ik teleurgesteld niet naar de bron van mijn keuze te kunnen, de ‘wetenschappelijke’ aan het begin van de langste tak van de Mekong, aan de voet van de berg Jifu.

Daarom verlaten we de hoofdstroom van de Mekong.

 

Een lage pas. Voor ons de Zaxiqiwa vlakte, misschien 15 kilometer in doorsnee, vol met zilverblauwe poelen, omzoomd door heuvels. Frisser groen dan al het groen dat we zagen in de 1.800 kilometer onderweg hierheen vanuit Xining.

Een steek van binnen. Ik ben verrast en word uit mijn doen gebracht. We stoppen kort, maar de drang deze plek te betreden is groter dan om zijn aanblik in je op te nemen. We dalen af en steken de vlakte door naar de Zaxiqiwa bron van de Mekong. Het geluid van vogels en van wind. Schitterend namiddaglicht. Het is een ontroerende plek en een van de puurste op aarde. Voor het eerst dringt de betekenis van ‘spirituele bron’ tot me door.

alt

To the source of the Mekong - One

pieterneele | 16 September, 2012 15:24

The car fills with the whispered Tibetan prayers of the man from Zaduo. I have asked him to join, none of us knows the way.

The first high mountain pass draws oohs and aahs for its beauty. But we don’t pause, focused as we are on our aim: the Mekong’s source at Zaxiqiwa.

Otherwise we are silent.

 

The local guide announces ten passes. I soon lose count. Marco doesn’t.

The road winds up and down, right and left. A labyrinth in an empty world.

I make notes, see what my GPS has got to say about our progress.

We approach a river. I jot down it is the biggest stream we have seen so far. When I look up we are in the middle already – and stuck.

 

Ten centimeters of water soon fill the car. We crawl out through the back, in hopes the water is less deep than left and right perhaps. Or because instinctively people always choose the shortest way to safety. I am sure it looks comical.

alt

Phuntsok has set out without anything one may need: chain or rope for towing, tools, jerrycan, spade, plastic to keep luggage dry. I still have bought the latter two – but should have checked better.

 

After a while a truck. The driver has a rope, we have a cord that ties our luggage together. They wind them together. – that’s clever, I think. It pulls our car out of the river. But it kind of drowned, can’t be brought back to life. The truck moves on, we have to turn back to Zaduo – somehow.

 

We had gotten halfway.

 

A tractor shows up. A stroke of good luck. It is in the area because of a grass-sowing program that should prevent soil erosion.

This time there is only our luggage cord to pull our car. It snaps right away.

The tractor goes, comes back much later with a steel cable, tows us up a pass where its driver makes it known he doesn’t have enough gas to tow us any further and takes off. Soon after our guide from Zaduo also leaves in a rare passing car, it has one empty seat.

Darkness falls, we warm some food, pitch tents.

Naar de oorsprong van de Mekong - Een

pieterneele | 16 September, 2012 15:01

De auto vult zich met de geprevelde Tibetaanse gebeden van de man uit Zaduo. Ik heb hem gevraagd mee te gaan, niemand van ons kent de weg.

De eerste hoge pas ontlokt oehs en aahs om zijn pracht. Maar stoppen doen we niet, gericht als we zijn op ons doel, de Mekong bron bij Zaxiqiwa.

Verder is ieder stil.

 

De lokale gids stelt tien bergpassen in het vooruitzicht. Ik raak al snel de tel kwijt. Marco niet.

De weg slingert op en neer, links en rechts. Een doolhof in een lege wereld.

Ik maak aantekeningen, kijk op mijn GPS of we wat opschieten.

We naderen een rivier, ik pen in mijn boekje dat het de breedste is tot nu toe. Als ik opkijk staan we er al middenin. Gestrand – voor zover dat in dit geval toepasselijke woordkeus is.

 

Er staat al snel tien centimeter water in de auto. We kruipen er door de achterdeur uit, misschien in de hoop dat de rivier daar ondieper is dan rechts of links. Of omdat mensen instinctmatig altijd de kortste weg naar de veiligheid zoeken. Het ziet er vast komisch uit.

alt

Phuntsok is op pad gegaan zonder iets wat je zoal nodig zou kunnen hebben: sleepkabel, gereedschap, jerrycan, spa, plastic om bagage droog te houden. Die laatste twee dingen heb ik nog gekocht – maar ik had beter op moeten letten.

 

Na een tijdje een vrachtauto. De chauffeur heeft een touw, wij hebben een koord om de bagage bij elkaar te binden. Ze winden ze in elkaar – slim bedacht, denk ik. Het trekt de auto op het droge. Maar hij doet het niet meer, is zo’n beetje verdronken. De truck rijdt verder. Wij moeten terug naar Zaduo – op een of andere manier.

 

We waren halverwege.

 

Er doemt een tractor op. Een gelukje. Hij is in de buurt vanwege een gras-zaai programma dat bodemerosie tegen moet gaan.

We hebben nu alleen ons bagagekoord om ons te slepen. Het knapt direct.

De tractor verdwijnt, komt veel later terug met een stalen kabel en trekt ons een pas op waar de chauffeur laat weten dat hij niet genoeg brandstof heeft om ons verder nog ergens heen te slepen. Hij vertrekt. Net als even later onze gids uit Zaduo in de enige passerende auto, met één lege stoel.

Het wordt donker, we eten wat, zetten tenten op.

Not so far from each other: the source of the Yangtse, Yellow River and Mekong

pieterneele | 14 September, 2012 12:49

Three of Asia’s longest rivers, the Yangtse (6,300 km), Yellow River (5,500 km) and Mekong (4,900 km) all have their source in China’s Qinghai province, at the northern part of the Tibetan plateau.

Seems like a remarkable fact. But rivers that start furthest inland and at this highest plateau don’t have much choice but to become the longest on their way to the sea.

 

Besides all three come from Yushu prefecture (the administrative unit below provincial level). And two of them, the Yangtse and Mekong, even come from the same county of Zaduo (the administrative unit below prefectural level).

This if you accept the length of a river’s longest tributary as the criterion to determine a river’s source.

Introduction of satellite measurements has made establishment of river lengths more easy and more reliable. It has led to the ‘relocation’ of the source of all three rivers. The Dang Qu turns out to be a longer tributary of the Yangtse than the Tuotuo He so that its source, traditionally at Geladandong west of Yushu, moves to Zaduo county. The Kari Qu turns out to be longer than the Yueguzong Qu, shifting the Yellow River’s source to the territory of Yushu. The disagreement about the Mekong’s source doesn’t matter in this respect: it will remain in Zaduo county, whatever the outcome.

 

Promise I’ll draw you a sketch map making all this easy to see. But not before halfway through October. Until then I am out of reach of a scan and other necessary office stuff.

Vrij dicht bij elkaar: de oorsprong van de Yangtse, Gele Rivier en Mekong

pieterneele | 14 September, 2012 12:20

Drie van Azië’s langste rivieren, de Yangtse (6.300km), Gele Rivier (5.500 km) en Mekong (4.900 km), hebben hun bron allemaal in de Chinese provincie Qinghai, op het noordelijke deel van de Tibetaanse hoogvlakte.

Lijkt een opmerkelijk gegeven. Maar rivieren die in dit verste binnenland en op dit hoogste plateau ontspringen hebben niet veel andere keus dan onderweg naar zee de langste te worden.

 

Ze komen bovendien alle drie uit de prefectuur Yushu (de administratieve eenheid onder provincie niveau). En twee van hen, de Yangtse en de Mekong, komen zelfs beide uit de county Zaduo (de administratieve eenheid onder prefectuur niveau).

Dit als je de lengte van de langste tak van een rivier als criterium neemt om te bepalen wat zijn bron is.

De introductie van satelliet metingen heeft vaststelling van rivierlengtes eenvoudiger en betrouwbaarder gemaakt. Het heeft geleid tot de ‘verplaatsing’ van de bron van alle drie de rivieren. De Dang Qu blijkt een langere arm van de Yangtse dan de Tuotuo He waardoor zijn bron, traditioneel bij Geladandong ten westen van Yushu, nu in Zaduo county komt te liggen. De Kari Qu blijkt langer dan de Yueguzong Qu waardoor de bron van de Gele Rivier naar het grondgebied van Yushu verschuift. De onenigheid over de oorsprong van de Mekong zal wat dit betreft niet uitmaken: de bron blijft in alle gevallen in Zaduo county.

 

Ik beloof een overzichtelijk kaartje. Maar dat wordt half oktober. Tot die tijd heb ik geen scan en ander noodzakelijk kantoormateriaal binnen mijn bereik.

What's a river source?

pieterneele | 14 September, 2012 11:21

Easy question, right? You’d expect a straightforward answer. But there isn’t.

One who wants to get to the source of a river will instinctively look for the spot that is furthest away from the sea. On a map his finger starts at the mouth and traces the river upstream. He ignores smaller tributaries, at every junction he follows the longest branch. The head of the final branch where he ends up this way, that is his river source.

 

But some take a different view. Take as an example the dispute on the source of the Mekong that has been going on for the past 15 years. It centers on the two branches of the river that are furthest upstream. Some concerned think that not only their length should be considered to decide which is the source of the Mekong. They argue that their water discharge and the surface area of their basin, among others, should also be taken into account to determine the Mekong’s ‘true’ source. Someone has pointed out that the longest of the two branches meanders a lot, reason why in fact the shortest should maybe be taken more seriously: if it discharges more water more quickly its more forceful stream will prevent it from meandering. The argument has almost been turned upside down: in fact because the one branch is the longest (by way of its meandering) it should nót be assigned as the source.

The outcome of this discussion will bring us what is called the ‘scientific’ source of the river.

Most countries have a geographical or scientific institute that deals with these matters. It is up to that organisation to proclaim á source to be thé source. China has two of these institutes.

 

All of this quite apart from the beliefs of local people. They have been living in a source area for centuries and as long as can be remembered they regard (often: venerate, or even worship) a specific pool, well or beginning stream as the source of the river. The scientists’ criteria are irrelevant to them.

Scientists call this the ‘spiritual’ source.

 

So whoever wants to get to a river’s source can choose whose lead to follow. The rationally disposed can go along with the scientists, those that feel bureaucrats matter can adhere to the decisions of officialdom, the spiritually inclined can stick with the indigineous population of the source area.

 

Regarding the dispute on the source of the Mekong see elsewhere on this website:

http://www.pieterneele.com/mekongsource.html

http://www.pieterneele.com/mekongsource2.html

Wat is een rivierbron?

pieterneele | 14 September, 2012 11:07

Makkelijk vraag, toch? Je zou een eenvoudig antwoord verwachten. Maar dat is er niet.

Wie naar de bron van een rivier wil gaat instinctmatig op zoek naar de plek die het verst van de zee is verwijderd. Op een kaart begint hij bij de monding en glijdt hij met zijn vinger stroomopwaarts. Kleinere zijrivieren negeert hij, bij iedere splitsing volgt hij de langste tak. Het beginpunt van de laatste tak waar hij op die manier terecht komt, dat is de bron van zijn rivier.

 

Maar er zijn mensen die er anders over denken. Neem als voorbeeld het dispuut over de oorsprong van de Mekong dat sinds 15 jaar woedt. Het spitst zich toe op de twee verst stroomopwaarts gelegen armen van de rivier. Sommige betrokkenen vinden dat niet alleen hun lengte moet tellen om te bepalen wat de bron van de Mekong is. Ook de hoeveelheid water die ze afvoeren en de oppervlakte van hun stroomgebied zijn onder andere aangedragen als argumenten om de ‘echte’ bron aan te wijzen. Iemand wees erop dat de langste van de twee takken veel meandert, waardoor de kortste misschien serieuzer genomen moet worden: als hij sneller meer water verplaatst en krachtiger stroomt verhindert dat dat hij gaat meanderen. Het argument is vrijwel omgedraaid: juist omdat hij de langste is (doordat hij meandert) zou die ene stroom níét als de bron aangewezen moeten worden.

De uitkomst van deze discussie moet wat men noemt de ‘wetenschappelijke’ bron van de rivier opleveren.

De meeste landen hebben een geografisch of wetenschappelijk instituut dat zich met deze dingen bezig houdt. Dat mag de knoop door hakken en een bron tot dé bron uitroepen.

China beschikt over twee van deze instituten.

 

Dit alles los van de opvattingen van lokale mensen. Die leven al eeuwen in een brongebied en beschouwen (vaak: vereren) sinds mensenheugenis een bepaalde poel, kreek of beginnend stroompje als de oorsprong van de rivier. Aan de criteria van de wetenschappers hebben ze geen boodschap.

Wetenschappers noemen dit de ‘spirituele’ bron.

 

Wie naar de oorsprong van een rivier wil heeft dus de keus door wie hij zich naar welke bron laat leiden. Wie rationeel is ingesteld kan afgaan op de wetenschappers, wie wat in bureaucraten ziet kan kiezen voor hun officiële beslissingen, wie spiritueel geneigd is kan het houden bij de opvattingen van de oorspronkelijke bevolking van het brongebied.

 

Wat betreft de discussie over de bron van de Mekong zie elders op deze website:

http://www.pieterneele.com/mekongsource.html

http://www.pieterneele.com/mekongsource2.html

Phuntsok - the road to Qumalai - Phuntsok

pieterneele | 11 September, 2012 12:16

Authorities that don’t allow you to travel in their area, terrible weather, impassable roads – you consider all kinds of stumbling blocks and problems. What if at the end of the road no horses or motorbikes are available to continue your trip, what if one of us gets altitude sickness? You have pondered it. But an obstructive driver hasn’t crossed your mind.

This time I have to be plee before Phuntsok (I may have altered his name, then again I may not) is willing to drive to Yushu via Qumalai instead of via Maduo where we have been already.

He complains about the fuel price. Can’t think of a more illogical argument because he will have to get gas anyway and the way to Qumalai is shorter than to Maduo. Besides: I warned him three days ago there may be no gas station here, I offered buying a jerrycan for him. There was no need, he would take care of it, a friend had told him gas was available here. It is, but it has been transported here in drums and comes at double the normal price.

He: ‘I don’t know that road.’ Me: ‘Neither do I, that's why I want to take it.’

It goes on for a bit. Then for once he gives in.

 

It is empty and beautiful.

We enter the valley of the Kari Qu, so wide that it is a plain. The Kari Qu is a tributary of the Yellow River. The longest even, modern satellite measurements show. That’s why some argue the head of the Kari Qu should be recognized as the source of the Yellow River. Traditionally the start of the Yueguzonglie stream is viewed as such. That is the source we visited, and the one that the road signs (flawed as they are) direct you to.

altalt

A mountain pass, 4.840 meters says my GPS. We are on the divide of the Yellow River and the Yangtse basin.

alt

I have traveled thousands of kilometers through the Tibetan regions of Kham and Amdo in the Chinese provinces of Sichuan and Qinghai. But landscapes continue to come up with something new. This time it is black-grey rocks and rubble that rise above the grassland. They remind of past volcanic activity, but there are no other traces of it.

 

Qumalai. It has been a long day. I want to head to my hotel room. But there is Phuntsok. He wants money. Since day one he complains about his allowance for food and lodging, even though it was agreed on with his boss. His first week isn’t out yet, but I give him another week’s allowance. An attempt to get some goodwill. It will proof fruitless.

Phuntsok - de weg naar Qumalai - Phuntsok

pieterneele | 11 September, 2012 12:06

Autoriteiten die je toegang tot hun gebied weigeren, noodweer, onbegaanbare wegen – je stelt je in op allerlei belemmeringen en problemen. Wat als er aan het eind van de weg geen paarden of motorfietsen te vinden zijn om je tocht te vervolgen, wat als iemand van ons hoogteziekte krijgt? Je staat er vooraf bij stil. Maar met een dwarsliggende chauffeur hou je vooraf geen rekening.

Deze keer moet er gesoebat worden voor Phuntsok (misschien heb ik zijn naam veranderd, maar ach, misschien ook wel niet) bereid is via Qumalai naar Yushu te rijden in plaats van via Maduo waar we al geweest zijn.

Hij emmert over de brandstofprijs. Onzinniger argument bestaat niet want tanken moet hij toch, en naar Qumalai is het korter dan naar Maduo. Los ervan: ik heb hem drie dagen eerder gewaarschuwd dat er hier misschien geen pompstation zou zijn, ik bood aan een jerrycan voor hem te kopen. Dat hoefde niet, hij zou wel zien, een kennis had gezegd dat er hier benzine te krijgen was. Benzine is er inderdaad, maar die is aangevoerd in vaten en kost het dubbele.

Hij: Ik ken die weg niet. Ik: Ik ook niet, daarom wil ik juist zo rijden.

Zo gaat het nog even door. Dan geeft hij voor één keer toe.

 

Het is verlaten en prachtig.

We komen in het dal van de Kari Qu, zo breed dat je het bijna een vlakte kan noemen. Die rivier is een van de takken van de Gele Rivier. De langste zelfs, hebben moderne satellietmetingen aangetoond. Daarom pleiten sommigen ervoor het begin van de Kari Qu te benoemen tot bron van de Gele Rivier. Van oudsher is het startpunt van de Yueguzonglie stroom zo aangemerkt. Dat is de bron die we bezochten en waarheen de borden langs de weg (gebrekkig als ze zijn) je verwijzen.

altalt

Dan een bergpas, 4.840 meter zegt mijn GPS. We staan boven op de scheiding tussen het stroomgebied van de Gele Rivier en de Yangtse.

alt

Ik heb duizenden kilometers door de Tibetaanse streken Kham en Amdo gereden in de Chinese provincies Sichuan en Qinghai. Maar telkens weer verrast het landschap met iets nieuws. Deze keer zijn het zwartgrijze rotsen en gruis die boven het grasland uit steken. Het doet aan vulkanisme denken, al zijn er verder geen sporen van te vinden.

 

Qumalai. Het was een lange dag. Ik wil naar mijn hotelkamer gaan. Maar daar is Phuntsok. Hij wil geld. Sinds dag één zeurt hij dat zijn onkostenvergoeding voor maaltijden en overnachtingen te laag is, al is die overeengekomen met zijn baas en al staat die op papier.

Zijn eerste week zit er pas over twee dagen op, maar ik geef hem zijn nieuwe weektoelage. Een poging goodwill te kweken. Die zal vruchteloos blijken.

The school that failed

pieterneele | 09 September, 2012 12:16

The flag has sunk half-mast. So has the basketball board. The school has closed down.

The man minding the premises explains that the road from Maduo was too unreliable a supply line. It passes straight through a swamp, often is not passable. Then staff and students ended up without provisions.

A case of idealism overtaken by reality.

altalt

 

The retreat of ‘development’, civilisation’ or whatever you like to call it may be temporary though. China 2012 is determined not to let nature obstruct its countless infrastructural projects. On a low ridge on the horizon bulldozers and heavy trucks are moving about.

Five years from now? Who’s to say? A tourist bus on a short stop at a small school, ten kilometers of asphalt to go to its destination, the head of the Yellow River?

De school die het loodje legde

pieterneele | 09 September, 2012 12:09

De vlag is halfstok gezakt. Het basketbal bord ook. De school is niet meer in gebruik.

De man die het terrein beheert legt uit dat de weg vanuit Maduo een onbetrouwbare aanvoerroute was. Hij leidt door zompig terrein, is vaak onbegaanbaar. Dan kwamen leraren en leerlingen zonder proviand te zitten.

Een gevalletje van idealisme ingehaald door de werkelijkheid.

altalt

 

Maar misschien is de aftocht van ‘ontwikkeling’, ‘beschaving’, of hoe je het wilt noemen tijdelijk. Het China van 2012 is vastbesloten de natuur naar zijn hand te zetten. Op een lage heuvel aan de horizon zijn bulldozers en graafwerktuigen druk in de weer.

Over vijf jaar? Bussen toeristen die even stoppen bij een schooltje, nog tien kilometer asfalt te gaan naar hun bestemming, de bron van de Gele Rivier?

To the Yellow River source - Final stretch

pieterneele | 07 September, 2012 13:47

It is an ugly place. A now defunct school. A few low buildings. Garbage and mud. An unfinished bridge – our car had to stay at the other side. At the edge of this dilapidated settlement that sign: seven kilometers to the Yellow River source.

I have been waiting for four hours. Marco and Eric have left on the back of the two available motorcycles. The drivers said it was a 45 minute transfer. They would come back to pick me up.

I wait on the bridge. I wait in the courtyard. I wait in the car. It rains and I wait in the one heated kitchen.

Five hours. There are those who can wait calmly, take a nap, concentrate on something else, read a book. I am not among them. I wait and do nothing.

Seven hours. Almost dark. They show up, exhausted, cold and wet. A bit of a hellish story of ankle deep mud and knee deep water.

They have made it to the source. In mountaineering: expedition succeeded when at least one member reaches the top. No need for an expedition organizer to get there himself. Or is it? Everybody knows Hillary and Tenzing Norgay. But who remembers James Hunt?

They offer to wait for me tomorrow while I go to the Yellow River source with one of the motorbike drivers. I consider. But my heart is much more with the Mekong source that we will aim for next. I am afraid we may need the extra day spent here for that attempt. I decide we move on.

Naar de bron van de Gele Rivier - Laatste stuk

pieterneele | 07 September, 2012 13:43

Het is een lelijke plek. Een school die niet meer in gebruik is. Een paar lage gebouwen. Afval en modder. Een onvoltooide brug – onze auto moest aan de andere kant blijven. Aan de rand van dit vervallen nederzettinkje dat bord: zeven kilometer naar de bron van de Gele Rivier.

Ik wacht al vier uur. Marco and Eric zijn achterop de twee beschikbare motorfietsen vertrokken. De chauffeurs zeiden dat het 45 minuten was. Ze zouden terugkomen om me op te halen.

Ik wacht op de brug. Ik wacht op de binnenplaats. Ik wacht in de auto. Het regent en ik wacht in de verwarmde woonkeuken.

Vijf uur. Er zijn mensen die kalm kunnen wachten. Ze slapen wat, concentreren zich op iets anders, lezen een boek. Daar hoor ik niet bij. Ik wacht en kan niets.

Zeven uur. Bijna donker. Ze doemen op, uitgeput, koud, nat. Verhaal van een wat helse tocht, modder tot je enkels, water tot je knieën.

Ze hebben de bron gehaald. In het alpinisme: expeditie geslaagd als een van de leden de top bereikt. De organisator van de expeditie hoeft er zelf niet te raken. Of toch? Iedereen kent Hillary en Tenzing Norgay. Wie herinnert zich James Hunt?

Ze bieden aan op me te wachten als ik morgen met een van de chauffeurs naar het begin van de Gele Rivier ga. Ik dub. Maar mijn hart ligt veel meer bij de bron van de Mekong, ons volgende doel. Ik ben bang dat een extra bestede dag hier ons bij die poging in tijdnood zal brengen. Ik besluit verder te gaan.

«Previous   1 2 3 4 5 6 7  Next»
 
Accessible and Valid XHTML 1.0 Strict and CSS
Powered by LifeType - Design by BalearWeb